[ Forsíða ] [ Ástandið ] [ Danska á Íslandi ] [ Eyjagos ] [ St. Franciskussystur ] [ Heimstyrjöldin fyrri ] [ Húsnæði i 100 ár ] [ Járnbrautir á Íslandi ] [ Jónas frá Hriflu ] [ Kosningaréttur kvenna ] [ Landssíminn ] [ Leiðbeiningar ] [ Nonni ] [ Rafvæðing ] [ Saga berkla á Íslandi ] [ Skrúður ]

Vjer sjáum af þessu, að hjer er krafizt fullkomins jafnrjettis við karlmenn; konur heimta sömu uppfræðslu og menntun;  þær heimta að komast í sömu stöður og karlmenn, og telja lög,  sem þessu eru til fyrirstöðu, með öllu ógild; þær heimta kosningarjett, rjett til að tala á mannfundum og rjett til að kenna trú; þær heimta, að karlmenn sjeu jafndyggðugir og heimtað er af konum; þær telja sig jöfnum hæfileikum búnar, og þær segjast líka hafa jafna ábyrgð á því, hvernig þær noti hæfileika sína.

 Páll Briem: Um frelsi og menntun kvenna, Reykjavík, 1885.

  Nítjánda öldin var tími umbrota og ekki fór Ísland varhluta af þeim breytingum. Iðnbyltingin breytti allri þjóðfélagsgerðinni og staða kvenna breyttist. Mikið var skrifað um kvenréttindamál og má þá nefna bók John Stuart Mill, Kúgun kvenna sem dæmi. Í henni sagði Mill meðal annars að lýðræði væri ekki virkt ef að hópar væru kúgaðir af meirihlutanum.

Margar gróskumiklar kvenréttindahreyfingar störfuðu úti um allan heim og kröfur þeirra voru jafnrétti. Þessir straumar náðu alla leið til Íslands til íslenskra kvenna. Þegar íslenskar konur tóku að krefjast stjórnmálaréttar var sjálfstæðisbaráttan í algleymingi.

Þegar kosningaréttur kvenna til sveitastjórnar var til umræðu á Alþingi árið 1881 sýndist þingmönnum sitt hverjum. Ætli þeim hafi ekki fundist það skrítin tilhugsun að hafa konur í bæjarstjórn. Menn voru samt frekar jákvæðir en konur fengu þó rétt sinn í nokkrum skrefum. Engin átök urðu til að ná þessum réttindum fram eins og t.d. í Bretlandi og Þýskalandi.