„Já, það var mikil gleði á jólunum“segir Þorbjörg og heldur svo áfram „mesta gleðin var þegar við fórum að þefa í dyrakarminum á búrinu þegar eplin og appelsínurnar voru komin þangað inn. Þá var lyktin komin í bæinn. Og svo fundum við lyktina þegar farið var að finna til hangikjötið. Svo þegar pabbi fór að tálga spíturnar sem hann bjó til jólatréð úr, þá vissi maður að jólin voru að koma. Hann tálgaði svona eina aðalspítu, svo tálgaði hann mjórri spítur og stakk þeim inn í holur sem hann skóf á stóru spítunni vítt og breitt. Einhvernveginn náði hann að festa þetta. Svo fórum við krakkarnir út í móa að týna lyng. Krækiberja- og bláberjalyng og úr því bjó hann til svona litla blómavendi og smokkaði þeim upp á litlu spíturnar og vafði með einhverjum vír, bjó til svona búnt við búnt og þá varð þetta fína jólatré. Eitthvað átti nú mamma lítið af jólaskrauti á þetta. Það voru þó til svona klemmur sem settar voru á tréð og í þeim voru alvöru lítil kerti.“

„Á aðfangadag þá eldaði mamma alltaf mikið af hangikjöti, valdi góðar kartöflur og svo man ég eftir því að hún sauð alltaf grænu baunirnar sjálf, þær voru kallaðar heilbaunir og bjó til jafning. Þetta var alveg æðislegt. Þetta var jólamaturinn, gott hangikjöt með grænum baunum og kartöflum og það var borðað þessi lifandis ósköp“segir Þorbjörg.

„Við hlökkuðum rosalega mikið til jólanna“ segir María og heldur svo áfram „eina jólagjöfin sem við fengum voru ný föt frá pabba og mömmu svo við færum ekki í jólaköttinn og svo voru fullorðin hjón í Reykjavík, vinafólk mömmu og pabba, sem sendu okkur jólagjafir. Þessar gjafir voru yfirleitt kerti og spil, litabækur og litir. Litabækurnar voru svo alltaf sparaðar, við máttum bara lita eina blaðsíðu á dag þannig að þessar bækur entust okkur alveg heillengi. Við fengum öll sinn hvorn pakkann og það var alveg æðislegt. Það tók pabba kannski heilan dag að sækja hann út á Geysir vegna veðurs en þangað kom áætlunarbílinn með kassann, en kassinn varð að koma...“ Svo tekur Þorbjörg við: „Fyrstu stóru jólagjafirnar sem við fengum var þegar við byrjuðum í barnaskóla en það voru trétöskur sem pabbi smíðaði undir fötin okkar því við vorum alltaf í viku í einu en það þótti svo voðalega flott að vera með töskur.“

„Svo á kvöldvökunni“ heldur Þorbjörg áfram: „þegar maður var búinn að taka upp þessa fáu pakka og velta þessu fyrir sér alveg fram og til baka þá hitaði mamma alltaf súkkulaði og hafði bakkelsi sem hún hafði bakað með. Og áður en við fórum að sofa krakkarnir þá fengum við alltaf eitt epli en við borðuðum bara hálft en geymdum hinn helminginn undir koddanum til morguns“ segir Þorbjörg og hlær. „Ég man alltaf eftir því að það var svo gott að fá stór epli því þá var helmingurinn svo stór. Einhvern brjóstsykur var hún búin að draga að sér líka hún mamma, hún var nú ansi dugleg við að útvega sér svona hitt og þetta til að gleðja okkur.“

María tekur svo við: „Ég man alltaf eftir því að eini dagurinn sem við þurftum ekki að fara í fjósið það var jóladagur. Mamma og pabbi fóru alltaf þá og við vöknuðum við það þegar mamma var farin að gera grjónagrautinn. Við fengum þá alltaf hnausþykkan grjónagraut með rúsínum og rjóma útí og smurðar flatkökur með hangikjöti í hádeginu. Það var alveg frábært. Enda eina sem við krakkarnir hugsuðum um var að fá að borða“ segir hún svo og þær systurnar hlægja báðar.

„Á jóladag máttum við svo bara leika okkur“ tekur Þorbjörg við. „Það var alveg frábært. Við hlustuðum á messu og einhverjar sögur í útvarpinu. Á jóladag spiluðum við líka því það mátti aldrei spila á aðfangadag, mamma og pabbi voru nú líka dugleg við að spila við okkur. Gamlárskvöld var nú svo ekkert nema það sem var í útvarpinu.“